Gorące tematy: Ryszard Opara: „AMEN” Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
172 posty 28 komentarzy

zaolziak

redi - doc.dr Rudolf Jaworek,ekonomista,emeryt.Autor wielu publikacji gospodarczo - społecznych i wierszy satyrycznych.

Czasy ekspansji trzech religii i ich podziałów

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Tło historyczne powstania trzech wielkich religii Na BLiskim Wschodzie

 

Czasy ekspansji trzech religii i ich podziałów

Na początku naszej ery jesteśmy świadkami ekspansji trzech religii, które przetrwały tysiąclecia i rządzą duchowością ludzkich pokoleń po dzień dzisiejszy. Ich początek zrodził się na Bliskim Wschodzie.

Według dzisiejszych autorów (Źródło: Internet. PDF.”Czym był starożytny Bliski Wschód i kto go zamieszkiwał). Najczęściej do krajów Bliskiego Wschodu zalicza się: Arabię Saudyjską, Bahrajn, Cypr, Egipt, Irak, Iran, Izrael z Autonomią Palestyńską, Jemen, Jordanię, Katar, Kuwejt, Liban, Oman, Syrię, Turcję i Zjednoczone Emiraty Arabskie. W sumie zajmują one powierzchnię ok. 9,7 mln km²

Starożytny Bliski Wschód to obszar kształtowania się najstarszych cywilizacji oraz powstawania pierwszych miast i organizmów państwowych. Kilku tysiącletnie dziedzictwo kulturowe Bliskiego Wschodu legło u podstaw cywilizacji śródziemnomorskich - greckiej, rzymskiej i bizantyńskiej. Poznawanie jego historii oraz rozwijających się tutaj kultur jest zatem nie tylko śledzeniem kolejnego etapu rozwoju ludzkości, ale stanowi także poszukiwanie źródeł tożsamości kulturowej narodów Europy, Azji Przedniej i północnej części Afryki.

Wszystkie te ośrodki pomimo wyraźnego zróżnicowania kulturowego tworzyły jeden wielki krąg cywilizacyjny, I chociaż rozwijały się jako samodzielne kultury i organizmy polityczne, nigdy, nawet w najwcześniejszych okresach formowania się społeczeństw osiadłych, nie pozostawały względem siebie w izolacji.

Starożytny Bliski Wschód był obszarem aktywności ludów należących do różnych grup etnicznych i językowych. Napływały one kolejnymi falami migracyjnymi, osiedlały się i zazwyczaj asymilowały z ludnością miejscową kształtując na równi z nią kulturę podporządkowanych sobie krain. Były również i takie, których najazdy przetaczały się niczym burze, ale powodowały co najwyżej zmiany układu sił i konfiguracji politycznych na większych lub mniejszych obszarach. Niekiedy skutecznie hamowały nawet na kilka stuleci rozwój państw regionu. W większości wypadków ludy takie po utracie znaczenia politycznego znikały bez śladu z kart historii. Bardzo często nowa rzeczywistość społeczna i kulturowa, która wyłaniała się po okresach chaosu i upadku, miała niewiele wspólnego z poprzednią epoką.

Analizując procesy ludnościowe i cywilizacyjne na omawianym obszarze można przyjąć, że z cywilizacji sumeryjskiej i cywilizacji greckiej wyłonił się judaizm. Ten zaś stworzył warunki do zrodzenia się chrześcijaństwa, a pośrednio i islamu. Chrześcijaństwo odrzuciło nauki i prawa Tory i Talmudu widząc w nich odejście od nauki Boga kierującego się dobrocią, miłością, głosząc naukę miłosierdzia, wybaczania, i świadczenia dobra. Nauki te zawiera Święta Księga „Nowy Testament. Mahomed poszedł dalej w swej krytyce judaizmu, zarzucając tej religii błędną interpretację, a nawet fałsz nauki przekazanej ludziom (za pośrednictwem proroków) przez jedynego, wszechmocnego Boga – Allaha.

W ramach tych głównych nurtów religijnych rodziły się różne ich interpretacje, próbujące pozyskać zwolenników, do pójścia w ramach tej samej religii, nieco inną ścieżką.

W najstarszej z omawianych religii, judaiźmie można było spotkać, w czasie panowania w Judei króla Heroda Wielkiego, następujące ugrupowania:

(W 40 r. p.n.e. królem w Judei został mianowany przez Rzymian Herod Wielki. Podjął on wysiłek zjednoczenia narodu wokół swojej osoby, budując świątynię. Z Ewangelii wiadomo, że budowa świątyni trwała 46 lat.  W tym czasie w Palestynie powstały i działały różne stronnictwa polityczne i religijne):  

FARYZEUSZE - odłączeni - odznaczali się rygorystycznym przestrzeganiem prawa Mojżeszowego, również tradycji pisanej i wszelkiej interpretacji prawa. Fakt rygorystycznego przestrzegania prawa sprawiał, że byli odłączeni od pogan i Izraelitów - tworząc zamkniętą kastę. Oczekiwali wybawienia Izraela, także z niewoli rzymskiej. Miało się ono dokonać dzięki interwencji Boga. Nie podejmowali akcji politycznych. (Według proroctw - Mesjasz miał zeskoczyć ze świątyni na plac świątynny).

SADUCEUSZE - byli to arystokraci żydowscy, bogaci ludzie pochodzący z kapłańskich kręgów. Pod względem religii skłóceni z faryzeuszami, przestrzegali jedynie prawa mojżeszowego, odrzucając wszelkie interpretacje i prawa dodane później. Dążyli do kompromisu z okupantem rzymskim, widząc w tym możliwość zachowania w polityce realizmu.

ZELOCI - gorliwi - pod względem religijnym przypominali faryzeuszy, pod względem politycznym uważali, że wyzwolenie trzeba wywalczyć, buntowali się przeciw Rzymianom, ostatnie powstanie w 70 latach doprowadziło do zniszczenia Jerozolimy. Wśród zelotów działała grupa specjalna: 

SIKARIUSZE - nożownicy - dokonywali mordów na rzymskich żołnierzach lub na kolaborantach. Uznawani byli za bohaterów narodowych. Prawdopodobnie należał do nich Barabasz.

ESSEŃCZYCY - żyli na pustyni niedaleko Qumran, wiedli życie surowe ascetyczne, nie uznawali autorytetów kapłańskich w Jerozolimie ani władzy rzymskiej. Nie zajmowali się polityką, jedynym autorytetem był mistrz /nauczyciel/ Sprawiedliwości. Zajmowali się przepisywaniem, interpretacją ksiąg biblijnych, chodzili ubrani na biało, uważali, że celem człowieka jest dążenie do własnej doskonałości.

W procesach umysłowych rodzących się na tych terenach, szczególną rolę odegrało miasto Jerozolima.Miasto trzech wielkich religii (judaizmu, chrześcijaństwa i islamu) znajdujące się obecnie w Izraelu. W starożytności stolica królestwa Dawida, a po podziale państwa żydowskiego w 925 roku p.n.e. na Judę i Izrael, stolica Judy. Stała tu świątynia, w której przechowywana była Arka Przymierza. W 586 p.n.e. zniszczona przez Babilończyków, była następnie stolicą perskiej prowincji Jehud. W 515 roku p.n.e. Zorobabel, pełniąc funkcję perskiego namiestnika, nakazał odbudowę świątyni, która przetrwała do czasów Heroda I Wielkiego (jako zwolennik hellenizmu przebudował ją). W 70 roku n.e. Jerozolima została zdobyta podczas powstania żydowskiego przeciw Rzymianom, przez przyszłego cesarza Tytusa, zaś świątynia ostatecznie zrównana z ziemią (pozostałością po niej jest dziś Ściana Płaczu).

Podobnie jak w Judaiźmie, tak i w pozostałych dwóch wielkich religiach: chrześcijaństwie i islamie, spotykamy w czasie rodzenia się tych religii różne interpretacje podstawowych wierzeń, a w ślad za tym i różne ugrupowania identyfikujące się z poszczególnymi kierunkami. Ze względu na obszerność materiału odnoszącego się do tych procesów, wymagają one oddzielnego opracowania.

KOMENTARZE

  • Judaizm (od pokolenia Judy) jest religijną, kulturową i polityczną "nadbudową" talmudycznego rabinizmu aszkenazyjczykow
    tworzon.ą pod wplywem chrześcijaństwa Chrześcijaństwo nie wyrosło z judaizmu lecz z objawienia Jezusa Chrystusa, ktory dał sposób interpretacji i uzupełnił Stary Testament. Dwie pozostałe religie tj talmudyzm rabiniczny i koranizm idą w przeciwnych kierunkach uzupełniania ,interpretacji i korzystania ze "świętych tekstów". Talmudyzm przyznaje rasowemu Żydowi prawo uznawania wybranych na daną okazję tekstów za "slowa Boga żywego" (reszta czasowo jest słowami Boga martwego lub mniej żywego tak by nie szkodzić wykorzystaniu wybranych). Korran wogóle wyklucza interpretację. Trudno tu mówić o "wyrośnięciu" z "judaizmu" nadal rozwijanego np przez niektórych pobermanowskich arcybiskupów i naukowcow katolicystycznych lub protestanckich.

    http://telewidz.nowyekran.pl/post/75860,kongres-kultury-chrzescijanskiej-kul-proroka-annaaso-judaszo-kajfaszowej-ekumeni

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31